Yine aynı telaşlar voltasında avlumun,
Ellerinde aklım. Bir sana, bir sensizliğe gider gelirler.
Bir adımda canım gider, bir adımla kalırım.
Bir de hüzün, gözün kadar derine saplar bakışını, yakışını...
Aramıza giren her soğuklukta ben yandım, bilesin.
Hangi çaresizlik öldürmeye azmediyor bizi?
Kaç susmak daha pay edilecek dilimize?
Hangi çıkmaz sokağa terkettikki ellerimizi,
bir daha tutmalara uğramadık?
Sensizliğinin dilinden düşmez oldum,
'Sen' derim -siz der, sonra duvarlar tekrar eder, 'sensiz'.
Eşgalini yankılandırıyorum sokak sokak,
Sonra eşgalsiz kalıyorum...
Yüzünü kaybettiğim günden beri,
yüzümün rengi aranıyor şehir şehir...
Ne duyan, ne de gören var kaybetmişliğimi...
Hani biri gittiğinde, kalırdı diğeri? Kalmadımki ben...
Kalmadım ben...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder