Elveda

Elvedayla başladı benim hayatım,
Sancılı, sessiz ve bir nefese bir can verir gibi...
Doğduğunda annesini kaybeden bir bebek gibi,
Adeta; aldığın nefesin vergisidir kaybetmişliğin, karşı çıkmak anlamsız...
Hani o "kader" deyip susulası,
Hani boğazında bir düğüm ve kördüğümün kayıp pusulası...
Ah unutulası sevdam!
Kılını kıpırdatmıyor sanki zaman, hep "şimdi" diyor insan,
Şimdi gitmeliyim, elvedaya gebe bütün hayatım için...
Şimdi gitmeliyim, tam şimdi burda bitmeliyim...
Bir elvedayı daha yazmaz kalemim...

Not:
Sanırım artık gitme vakti, zaten kimsecikler kalmamış . :) 
Hüznüme ortak olan, satırımla yorduklarım herkese elveda...
Bu yazıyı okuyan olacak mı o bile şüpheli ama neyse...
Yazmak elimde olmayan birşey, biliyorum yine yazacağım 
ama paylaşmanın bi anlamı kalmamış sanırım, 
belki yazacak bi yer bulamazsam yine buraya yazarım :)
Çünkü çaresizlik vazgeçememenin en korkunç sebebidir...


Herşey için teşekkürler...

Bir adım bir cümle

Noktasını kaybetmiş bir cümlenin son satırısın, olmassan olmuyor...

                                   ***

Kaburgaları kırılan bir aşkın otopsisinde göğsünden çıkarıldık biz...
"Hala kalbi atıyor" diye bağırsakta çaresiz, anladık morg koridorunda; 
ölümcül bu soğuk... 
Bitkisel hayata bile razıyken ikimiz, hayvani hayatlar defnetti bizi...

                                   ***


Kahramanı olmadığımız bi hikayenin sayfaları altında kalan figüranlardık biz.
Her cümlenin ardından ağladık,
her noktadan sonra başlamak için savaştık, 
kalemşöre yenileceğimizi bile bile... 
Şimdi iki satırlık yaşanmışlığımızla yetinenleriz, 
hesabını kestiğimiz cümlelerde...

                                   ***

Şımarık bir çocuğun darmadağın ettiği bir hayalim işte, 
can kırıklarım batmasın diye hızla uzaklaşılan tenhalar kaldı bana. 
önce düşürüldüm, sonra terkedildim, ve ardından unutuldum karanlığımda... 
'unutmadı' diyorsunya; unutulmak bu kadar kolay işte...

                                   ***

Biz gitmelerin pamuk ipliğiydik; her düğümünde çözülüyorduk aşktan..